Huzursuzlar Kulübü: Modern Zamanlarda Manevi Arayış

Samimiyeti ve cesur özeleştirisiyle manevi arayışı "kendine iyi bak" klişelerinden ayıran sıcak bir kitap. Tasavvufa ilk adımını atan okur için Cevvela'nın gönül rahatlığıyla önerdiği bir yol arkadaşı. Açılışta verdiği söz şu: Kaf Dağı'na çıkıp Simurg'la tanışmış bir bilgenin öğretilerini değil, o dağa tırmanırken defalarca düşmüş, yolu şaşırıp geri dönmüş ama eskisinden umutlu bir yolcunun notlarını okuyacaksınız. Bu cümle hem kitabın belkemiği hem de onu sevdiren şey. Yazar bilge pozunu en baştan bırakıyor, metni önce kendi huzursuzluğunu susturmak için yazdığını söylüyor. Bu dürüstlük, kişisel gelişim rafında ender rastlanan bir tını.

Dünya görüşü tasavvuf merkezli bir kadim hikmet okuması. Tanca, modernizmin yutturduğu acı hapı aklı öne çıkarıp ruhu reddetmek diye özetliyor ve kadim öğretilerin aynı tek hakikate, vahdete işaret ettiğini söylüyor. İddialarını kanıtla değil, yaşanmışlıkla ve gelenekle örüyor; bu da kitabı bir tez olmaktan çok bir yol arkadaşı yapıyor, ki niyeti de bu zaten. Dil sıcak, sohbet havasında. Bolca retorik soru, araya girmiş kişisel anılar. Köşe yazısı geçmişi belli ama bu, parçaların her birine başlı başına bir deneme tadı veriyor.

Asıl kıymet zirve fotoğraflarında değil, yazarın "burada ayağım burkuldu" diye işaret koyduğu yerlerde. "Spiritüel By-Pass" bölümü tam da öyle bir yer. Bir maneviyat kitabının maneviyata karşı uyarı yazması az rastlanır bir cesaret. Tanca, John Welwood'un "spiritual bypassing" kavramını yerinde kullanıyor: İnsanın, hatta yolun yolcusunun, manevi pratiği gerçek psikolojik acıyı halının altına süpürmek için nasıl araçsallaştırabildiğini anlatıyor. Bu özeleştiri kitaba, kolay kolay kazanılmayan bir güven kazandırıyor. Çünkü ışıktan söz eden çok kişi var; gölgeyi de gösteren az.

Modern hayatın içinde, dağa çekilmeden yürünecek bir "orta yol" arıyor. Aradığı şey kadar, aramayı dürüst tutması da değerli.