Nefs

Tasavvufta nefs, arzunun ve hevanın merkezi olan, terbiye edilip arındırılması gereken alt benliktir. Ham hâlinde kişiyi kendi çıkarına ve isteğine sürer. Bâyezîd-i Bistâmî'nin nefsi kendisi ile Hak arasındaki en büyük perde olarak anması, bu yapının dışsal bir düşman değil, benliğin kendisi olduğunu gösterir. Tasavvuf yolu, nefsi yok etmeyi değil olgunlaştırmayı hedefler.