Adlandırmanın sınırı

Her deneyim söze tam gelmez; adlandırma bir yerde durur ve ötesi sessizliğe kalır. Bir duyguyu adlandırmak onu netleştirir ama aynı anda bir parçasını da dışarıda bırakır. Bu sınır, dilin eksikliği değil, yaşantının dilden geniş olmasıdır. İçsel çalışma, söze gelmeyenin de bir yeri olduğunu kabul eder.